محمدرضا شجريان پس از عمل جراحي موفقيت آميز، روزگذشته از روي تخت بيمارستان از مردم و دوستدارانش كه براي سلامت وي دعا كردند، تشكر كرد.

به گزارش فارس، محمدرضا شجريان كه به علت بيماري ريوي در بيمارستان كسري بستري شده بود، پس از عمل جراحي و بهبودي وضع عمومي‌اش از طريق فيلم كوتاهي كه روابط عمومي شركت دل‌آواز تهيه و در اختيار خبرگزاري فارس قرار داده، از همه مردم كه آروزي سلامتي او را داشتند، تشكر كرد.

حال عمومي استاد مسلم آواز ايران در حال حاضر مساعد است و طي چند روز آينده از بيمارستان مرخص مي‌شود.

برای مشاهده فیلم بر لینک کلیک کنید.

http://media.farsnews.com/Media/8611/Video/861123/861123V0295318.wmv

 

به همين سادگي" رضا ميركريمي سيمرغ بلورين بهترين فيلم بخش مسابقه‌ي سينماي ايران جشنواره‌ي بيست و ششم فيلم فجر را دريافت كرد.

به گزارش ايسنا، فيلم‌ "آواز گنجشكها" مجيد مجيدي با دريافت چهار سميرغ ركوردار جشنواره‌ي بيست و ششم فيلم فجر شد و فيلم "به همين سادگي" رضا ميركريمي با دريافت سه سيمرغ در رتبه‌ي بعدي قرار گرفت.

در بخش بهترين کارگرداني سيمرغ بلورين به "مجيد مجيدي" براي کارگرداني فيلم "آواز گنجشک‌ها" رسيد و ديپلم افتخار اين بخش به "خسرو معصومي" کارگردان فيلم "باد در علفزار مي پيچد" اختصاص يافت.

در بخش فيلمنامه نيز سيمرغ بلورين به "سيدرضا ميرکريمي" و "شادمهر راستين" براي فيلمنامه "به همين سادگي" اهدا شد.

"هنگامه قاضياني" بازيگر فيلم "به همين سادگي" و "امين حيايي" بازيگر فيلم "شب" به ترتيب سيمرغ‌هاي بلورين بهترين بازيگر نقش اول زن و مرد را به خود اختصاص دادند.

در بخش بهترين بازيگر نقش اول مرد همچنين يک ديپلم افتخار به " شهاب حسيني" بازيگر فيلم "محيا" اهدا شد.

سيمرغ ويژه هيات‌ داوران براي يک عمر دستاورد فني و هنري به "عليرضا زرين دست" اهدا شد و "حسين جعفريان" براي فيلم "ديوار" سيمرغ بلورين بهترين فيلمبرداري را به‌ دست آورد.

در بخش تدوين سيمرغ بلورين به "حسن حسندوست" براي فيلم "آواز گنجشک‌ها"، در بخش موسيقي‌متن سيمرغ بلورين به "حسين‌عليزاده" براي فيلم آواز گنجشک‌ها، در بخش بهترين صداي فيلم سيمرغ بلورين به "ايرج شهزادي" براي فيلم "آتش سبز" ، در بخش طراحي‌صحنه و لباس سيمرغ بلورين به "ژيلا مهرجويي" و "شعله نواب‌تهراني" براي فيلم "آتش سبز" اهدا شد.

سيمرغ بلورين بهترين جلوه‌هاي ويژه به "حسين طلابيگي" براي فيلم "پرچم‌هاي قلعه کاوه" اهدا شد و "سعيد ملکان" سيمرغ بلورين بهترين چهره‌پردازي را براي فيلم "آواز گنجشک‌ها" دريافت کرد.

"مهتاب نصيرپور" براي بازي در فيلم "فرزند خاک" و "محسن طنابنده" براي بازي در فيلم "استشهادي براي خدا" به ترتيب سيمرغ‌هاي بلورين بهترين بازيگر زن و مرد نقش مکمل را دريافت کردند.

در بخش بهترين فيلم از نگاه ملي (شرقي, ديني و ايراني) سيمرغ زرين به فيلم "فرزند خاک" به تهيه‌کنندگي سيد احمد ميرعلايي اهدا شد و پلاک طلايي سيمرغ از نگاه ملي به فيلم مستند "هفت رخ فرخ ايران" به تهيه کنندگي حسين حضرتي و فرزين رضائيان اختصاص يافت.

سيمرغ بلورين ويژه تماشاگران به فيلم هميشه "پاي يک زن در ميان است" به کارگرداني "کمال تبريزي" و تهيه کنندگي "محسن علي اکبري" اهدا شد.

همچنين لوح سپاس و پلاک طلايي سيمرغ از نگاه ملي را به کارگردان و تهيه‌کننده فيلم "آتش سبز" اهدا کرد.

فيلم "در ميان ابرها" به کارگرداني "سيد روح الله حجازي" عنوان بهترين فيلم اول جشنواره را به خود اختصاص داد و سيمرغ بلورين اين بخش را دريافت کرد.

در بخش بهترين فيلم کوتاه داستاني نيز دو ديپلم افتخار به "چاوش" ساخته "فرخ حنيفه نژاد زيبايي" و "در خانه ما" ساخته "مريم کشکولي نيا" اهدا شد و سيمرغ بلورين اين بخش به فيلم "بومرنگ" ساخته "داريوش غريب زاده" اختصاص يافت.

در بخش "چشم واقعيت" فيلم "ترانه اندوهگين کوهستان" به کارگرداني "حامد خسروي" سيمرغ بلورين بهترين مستند کوتاه را دريافت کرد و در اين بخش سه ديپلم افتخار به شرح ذيل اهدا شد:

ديپلم افتخار براي نگارش گفتار متن فيلم به‌ "روز حادثه" ساخته "محمدعلي فارسي"، ديپلم افتخار براي پژوهش علمي و فرهنگي براي فيلم "روشنان" ساخته "محسن رمضان زاده"، ديپلم افتخار براي نوآوري و تجربه جديد و ترکيب خلاقانه مستند و پويانمايي براي فيلم "سيانوزه" ساخته "رخساره قائم مقامي".

در بخش مستندهاي بلند نيز سيمرغ بلورين به فيلم "تينار" به‌کارگرداني "مهدي منيري" اهدا شد و ديپلم افتخار به فيلم "هفت رخ فرخ ايران" به کارگرداني "فرزين رضائيان" براي تهيه فيلمي موثر از فرهنگ و تاريخ غني ايران اختصاص يافت.

باز هم یکی دیگر از اصحاب مطبوعات

اما او فقط از صحابه مطبوعات نبود...

بهتر او را بشناسیم:

احمد بورقانی بی خش ترین آدمی که شناختم

 

دیشب بی­هوا یک اس­ام­اس آمد که احمد بورقانی درگذشت. پشت فرمان بودم. دخترم فریده هم کنارم بود. چنان با صدای بلندی اِ گفتم که دخترم از جا کنده شد. مگر می­شود احمد به همین راحتی بمیرد؟! این هفته­ها به­خاطر انتخابات و جوشی که برای وضع فعلی می­زد، زیاد با هم، هم­جلسه بودیم. قلم بسیار روانی داشت و هوش فوق­العاده­ای؛ اما این­ها را خیلی­ها دارند. دل و روح زلالی داشت که آن را کمتر کسی دارد. احمد بورقانی را از سال­هایی که در ستاد تبلیغات جنگ کار می­کرد و خبر می­نوشت و بعد که به خبرگزاری جمهوری اسلامی رفت، می­شناختمش. بعدها که کمال خرازی به نیویورک رفته بود، احمد نماینده خبرگزاری در آن­جا شد. در این فاصله کمتر با او ارتباط داشتم. وقتی بعد از دوم خرداد آقای مهاجرانی وزیر ارشاد شد، معاونت مطبوعاتی که مهم­ترین جای سیاسی آن وزارت­خانه بود کاندیداهای فراوانی داشت. مهاجرانی احمد را انتخاب کرد. همه هم ساکت شدند و هم راضی.

احمد بی­خش­ترین شخصیتی بود که دیده­ام. هیچ­وقت نمی­شد او را عصبانی دید. از هیچ کس کینه در دل نداشت. از ادبیات راحتی استفاده می­کرد که دوستانه­ترین و شیرین­ترین رابطه را با خواننده­اش ایجاد می­نمود. نزدیک به سه دهه در حوزه خبر و اطلاع­رسانی بود. به خاطر روح مردانگی و صفای بی­نظیرش یاور همه مطبوعاتی­ها بود؛ از پی­گیری کارهای شخصی آنان گرفته تا مشکلات روزنامه­ها. بارها دیده بودم تا سردبیری را می­دید او را به گوشه­ای می­کشید و به صورت تخصصی مشکلات نشریه­اش را تشریح می­کرد و راهنمایی می­نمود. در همه جلسه­های مطبوعاتی در رسانه­ها حاضر بود. آن­قدر بر کارش مسلط بود که خاتمی، کروبی، جبهه مشارکت و ائتلاف اصلاحات و بعضی از نمایندگان مجلس با همه اختلاف نظرهایی که دارند، به او برای نوشتن بیانیه­ها و خبرهایشان بیش از همه اطمینان می­کردند و از وجودش بهره می­گرفتند. در مجلس ششم هم که نماینده بود در هیأت رئیسه کارپرداز مطبوعاتی بود. وقتی مجلس تمام شد پرونده اداری­اش را به ریاست جمهوری انتقال داد و مأمور خدمت به کتابخانه ملی شد. وقتی رئیس جدید کتابخانه ملی در زمان دولت جدید آمد، قبل از این که مراسم معارفه تشکیل شود پرونده استخدامی احمد را از آن­جا به ریاست جمهوری فرستادند. جالب این بود که احمد وقتی معاونت مطبوعاتی شده بود و جای رئیس کتابخانه فعلی رفته بود، خیلی اصرار می­کردند که از آن همه مشکلات دوران معاونت مطبوعاتی حرف بزند. با همان مردانگی نظام­آبادی قبول نمی­کرد. فکر کنم اصلاً در زندگی­اش قبول نکرد که علیه فردی حرف بزند.

نازنین و مهربان بود. هر کس از نیروها و افراد از یکدیگر دل­خور می­شدند، احمد با آن که از خیلی دوستان ما جوان­تر بود ولی پدرانه وارد حل و فصل می­شد. عضو جبهه مشارکت نبود اما از اکثر آنان فعال­تر و پرنشاط­تر در جهت اهداف و کارهایشان تلاش و فعالیت می­کرد. عضو اعتماد ملی نبود اما مشاور رسانه­ای آقای کروبی بود. شخصیت بی­خش او محبوبش کرده بود. با آقای خاتمی هم خیلی مأنوس بود. احمد مشکل­گشا بود. دیشب آخر شب با مصطفی تاج­زاده رفتم منزل احمد؛ همه بودند. واقعاً همه­ی شخصیت­های فرهنگی کشور به خصوص اصحاب رسانه در آن­جا بودند. باور کردنی نبود. همه در آن غربت شب منتظر احمد بودند که با لحن طنزپردازانه­اش لبخندی بر لب همه جاری کند؛ ولی نیامد. بهت و غربت و غم جایگزین آن لبخندها شده بود. سهام­الدین بورقانی فرزند روزنامه­نگارش را بغل کردم. نتوانستم گریه نکنم. فکر می­کنم آن همه جمعیت که دیشب تا بعد از نیمه شب در خانه احمد بودند همه خود را مثل خانواده احمد عزادار می­دیدند. احمد هم­چنان بخند و بخندان.

 

 

نقل از :www.webneveshteha.com

 

پشتش ‌ سنگين‌ بود و جاده‌هاي‌ دنيا طولاني

مي‌دانست‌ كه‌ هميشه‌ جز اندكي‌ از بسيار را نخواهد رفت.

سنگ‌پشت،‌ ناراضی ونگران بود.

پرنده‌اي‌ درآسمان‌ پر زد، سبك؛

و سنگ‌پشت‌ رو به‌ خدا كرد و گفت: اين‌ عدل‌ نيست،

اين‌ عدل‌ نيست. كاش‌ پُشتم‌ را اين‌ همه‌ سنگين‌

نمي‌كردي. من‌ هيچ‌گاه‌ نمي‌رسم. هيچ‌گاه. و در لاك‌

سنگي‌ خود خزيد، به‌ نيت‌ نا اميدي .

خدا سنگ‌پشت‌ را از روي‌ زمين‌ بلند كرد. زمين‌ را

نشانش‌ داد. كُره‌اي‌ كوچك‌ بود.

و گفت: نگاه‌ كن، ابتدا و انتها ندارد. هيچ كس‌

نمي‌رسد .

 

چون‌ رسيدني‌ در كار نيست. فقط‌ رفتن‌ است .

حتي‌ اگراندكي .

و هر بار كه‌ مي‌روي، رسيده‌اي .

و باور كن آنچه‌ بر دوش‌ توست، تنها لاكي‌ سنگي‌ نيست،‌

توپاره‌اي‌ از هستي‌ را بر دوش‌ مي‌كشي؛ پاره‌اي‌ از مرا .

خدا سنگ‌پشت‌ را بر زمين‌ گذاشت. ديگر نه‌ بارش‌

چندان‌ سنگين‌ بود و نه‌ راه‌ها چندان‌ دور .

سنگ‌پشت‌ به‌ راه‌ افتاد و گفت: رفتن، حتي‌ اگر اندكي؛

 

 باور کنین غرضم از این شعر توهین به  کمونیست ها نیست. همین جوری شد دیگه:

 

خبرای بدی از دنیا میاد! رفیقکم!

شنیدم پریده رنگ سرخ پرچما یه کم!

شنیدم لنین تو تگزاس سه تا کارخونه زده!

شنیدم فیدل نشون مک دونالدُ بلده!

شنیدم که تروتسکی با تبر تو گردنش،

شده آرتیست یه فیلم هالیوودی با زنش!

وقتی عکس چه شده تی شرت خواننده ی رپ،

دیگه آبرویی باقی می مونه برای چپ؟

 

چپا چپ کردنُ آوردنشون به راه راست!

بگو سرزمین موعود برابری کجاست؟

پیش قدرت ربات کنف شدن کارگرا!

شکر نی شکرای کوبا شد کوکا کولا!

 

شنیدم که هوشه مین رئیس سازمان سیاس!

استالین یه گله دار دم کلفت تو آمریکاس!

خیلیا می گن آلنده شده تاجر سهام!

دست لخ والسا رُ دیدن تو جیب عموسام!

شنیدم مائو تو غرب رستوران چینی زده!

مالکوم x هزار دفعه به رستورانش اومده!

دیگه حرمتی نداره نه مسلسل، نه قلم!

خبرای بدی از دنیا میاد! رفیقکم!

 

چپا چپ کردنُ آوردنشون به راه راست!

بگو سرزمین موعود برابری کجاست؟

کارگرها کم آوردن پیش قدرت ربات!

هر چی نی شکر تو کوباس شده وقف آبنبات!

 

 

یغما گلرویی

 

نقل از http://www.webneveshteha.com/

گفت:چطور میشه که من نمیتونم واسه تو از خود گذشتگی کنم...حتی دلم نمیاد یه برناممو به خاطر تو به هم بزنم؟؟

گفتم:شاید هنوز عاشق نشدی......

گفت: اما انگاری دوستت دارم

گفتم:هنوز عاشق نشدی.....

گفت: سعی میکنیم بشم

گفتم:هنوز.....

تو اصلاْ نمیشی.....هیچوقت...چون همه رو برای یکی دیگه میخوای و هر کسی واست مفهوم خودشو نداره......

بیخیالش شو.........دست از سر ما هم بر دار!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

خدایی تا به حال مطلب در این حد هجو خونده بودید؟؟؟!!!!!!!!

همه در حسرت یک پروازند

من به پرواز نمی اندیشم

به تو می اندیشم

که تو زیبا تر از اندیشه یک پروازی

حاج قربان خراسانی دوتار زن معروف آن دیار درگذشت. از زمانی که وزارت ارشاد بودم خیلی می­دیدمش و بارها با او هم صحبت شده بودم. موسیقی­های محلی در ایران واقعاً غریب هستند. هنرجویان یا موسیقی­های جهانی را می­خوانند و می­نوازند و یا موسیقی­های معمول ایرانی را؛ موسیقی­های بومی کم­تر مورد توجه قرار می­گیرد. حاجی یکی از آنان بود که عمر خود را صرف موسیقی بومی بخشی منطقه­ی قوچان کرد. اولین بار در دوران وزارت آقای خاتمی، در سال ۶۹، در کنسرتی که در تأتر شهر برگزار شده بود، به­صورت علنی نواخت. آن­قدر آن موسیقی ایجاد شور و شوق کرد که استاد شجریان روی صحنه رفت و حاجی را بوسید. دوست خوبم آقای خوشرو که معاون هنری وزارت ارشاد آن روزها بود برایم نقل می­کرد که یک بار حاج قربان خصوصی به من گفته بود که نمی­دانم چرا این سازم گاهی با من واقعاً قهر می­کند؛ چند روز نازش را می­کشم؛ وقتی آشتی می­کند آن قدر می­زنم که خودم هم نمی­فهمم چه­قدر ساز زده­ام. حاجی در فستیوال اوینیون فرانسه هم به همت ارشاد آن روز شرکت کرد. معروف بود دو هزار خبرنگار آن را پوشش می­دهند. وقتی حاج قربان زد، آن قدر جاذب بود که عکسش را پشت جلد لیبراسیون چاپ کردند. خدا رحمت کند کیومرث صابری (گل آقا) را؛ نقل می­کرد با خوشرو همراه حاجی بودند؛ آن قدر مردم ازدحام کردند که از حاجی امضا بگیرند که نتوانستیم به موقع به فرودگاه برسیم و با پرواز بعدی به ایران آمدیم. حالا که او رفته است؛ تلاش و تلنگری برای احیای موسیقی­های محلی باید انجام داد؛ به خصوص کسانی که فرزندان مناطق صاحب موسیقی بومی هستند، در این مورد وظیفه­ی بیشتری دارند. خدا رحمتش کند

نقل از :http://www.webneveshteha.com/